Wlastimil Hofman

Wlastimil_hofman
  1. Wczesne dzieciństwo 1881-1889

    Wlastimil Hofman urodził się w Czechach w 1881 roku w rodzinie polsko- czeskiej. Matka polka i ojciec z pochodzenia Czech wychowywali Vlastimila wraz z jego rodzeństwem dbając o wszechstronne wychowanie potomstwa. Uczył się śpiewu gry na fortepianie, a dzięki staraniom matki i babki poznawał polską kulturę i tradycję. Ojciec - Ferdynand pochodził z rodu Dworzaków . Był on czeskim patriotom mimo wymuszonej przez państwo zmiany nazwiska na brzmiące bardziej niemiecko. Matka – Teofila z domu Muzykówna była najmłodszą z ośmiorga rodzeństwa. Podobnie jak jej siostra Ludmiła poślubiła Czecha i zamieszkała w Pradze.

    Już od wczesnego dzieciństwa widoczne są w działaniach Wlastimila skłonności do rysowania. Naukę rozpoczyna on w Karlinie i wraz ze swoim bratem są jednymi z najzdolniejszych uczniów. W 1889 rodzina Hofmanów opuszcza ukochany przez młodego Hofmana Karlin i wyjeżdża do Krakowa.

  2. Pobyt w Krakowie 1889-1939

    W Krakowie rodzice posyłają młodego Wlastmilia ponownie do drugiej klasy Szkoły Normalnej im. Św Barbary, następnie uczęszcza on do Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie. Nauka nie sprawia mu większych problemów, jedyny problem to złe przyjecie otoczenia spowodowane jego pochodzeniem.

    W 1895 roku Ferdynand Hofman przypadkowo poznaje Mariana Gorzkowskiego sekretarza Szkoły Sztuk Pięknych, bliskiego współpracownika Jana Matejki. Ten widząc obrazy Wlastimila proponuje mu zaoczną naukę rysunku w Szkole. Korzysta on z tej propozycji i poświęca większość swego czasu na pracę twórczą w pracowni profesora Cynka . W następnym roku rezygnuj z nauki w gimnazjum i pomyślnie zdaje egzaminy do Szkoły Sztuk Pięknych. Nie marnuje czasu spędzanego na uczelni, uczy się u Cynka i rzeźbiarza Alfreda Dauma. Uczęszcza także na zajęcia plenerowe u Jana Stanisławskiego, te nadprogramowe zajęcia pejzażu uwidaczniają się w późniejszej twórczości artysty. Na trzecim roku trafia on w końcu do swojego ulubionego prowadzącego Jacka Malczewskiego, który szybko stanie się dla Vlastimila największym autorytetem i doradcą. Za namową Malczewskiego i dzięki dofinansowaniu przez braci matki wyjeżdża do Paryża by ćwiczyć rękę w Ecole des Beaux-Arts w pracowni Leona Gerome’a. Przygoda ta nie trwa długo i z powodu braków materialnych zmuszony jest wracać , osiada w Krakowie w wynajętym przez rodziców pokoju-pracowni. Rozpoczyna on od tego momentu samodzielną twórczość, która jest dość szybko zauważona dzięki obrazom Madonna i Diabły wystawionym w 1904 roku w monachijskim Glaspalast. Wlastimil zostaje przyjęty w poczet Międzynarodowego Towarzystwa Sztuk Pięknych. Nazwisko Hofmana staje się także znane w Polsce. Dołącza on do grupy artystów o nazwie „Zero”, której prezesem został Wojciech Kossak. Nawiązuje kontakt z Jackiem Malczewskim, która z czasem przeradza się w przyjaźń. Bierze udział w wielu wystawach w kraju i za granicą. W 1914 roku po wybuchu I Wojny Światowej przenosi się na przedmieścia Pragi i czynny jest w tym mieście oraz Lwowie. Wyjeżdża by w 1917 roku wrócić do Krakowa, niestety wobec nieprzyjaznych Czechom zachowań spowodowanych sporem o Śląsk Cieszyński zmuszony jest znowu uciekać i trafia do Paryża. Zawiera tam wiele znajomości ze znanymi osobowościami tamtego czasu. W czerwcu 1920 roku dostaje wiadomość o śmierci ojca i znów trafia do Krakowa. Zamieszkuje w willi przy ulicy Spadzistej 16. W tym czasie powstaje wiele kompozycji symbolicznych pełnych fałnów i fałników, maluje głównie dzieci ale także wiele portretów. Jego obrazy stają się poszukiwane a on otrzymuje wiele nagród. W 1921 roku przez przypadek na retrospektywną wystawę malarstwa polskiego w Paryżu trafia Spowiedź, a obraz okazuje się być jednym z najlepszych i otrzymuje najwyższe odznaczenie. Przez kolejne lata odbywa się wiele indywidualnych wystaw artysty, a on sam rezygnuje z proponowanej posady w Akademii Praskiej. W 1925 powstaje wiele obrazów o tematyce sportowej co jest wynikiem zainteresowaniem piłką nożną, jego ulubionym zespołem staje się krakowska „Wisła”. Dwa lata później zostaje wybrany na prezesa oddziału krakowskiego Związku Polskich Artystów Plastyków. Rok 1929 jest pamiętnym dla Hofmana, umiera J. Malczewski, a malarz maluje dwa portrety osoby która była mu mistrzem i przyjacielem. Lata trzydzieste XX wieku pełne są obiadowych wystaw i podróży po kraju. Obrazy Hofmana można oglądać w Poznaniu, Łodzi, Lublinie, Katowicach, Lwowie, w Warszawskiej Zachęcie. Artysta odwiedza Rzym.

  3. Lata tułaczki 1939 - 1947

    W 1939 roku po kapitulacji Pragi w domu Hofmana mieszka wielu uciekinierów. On zmuszony jest uciekać z Krakowa i rozpoczyna się dla niego i jego żony okres tułaczki. Przebywa w pałacu księcia Lubomirskiego w Pomorzanach, przez Tarnopol trafia na Wołyń gdzie spotykają odziały Ludvika Svobody. Otrzymują czeskie paszporty i zostaja wciągnięci na listę czeskiego legionu. Hofmanowie trafiają kolejno do Odessy, Stambułu (powstają prace tworzone we wnętrzu Hagia Sophia, portrety mieszkańców i przedstawienia innych budowli), następnie do Haify i Tel-Avivu. Artysta w czasie tych podróży nie przestaje malować mimo problemów ze zdobywaniem materiałów malarskich. W maju 1943 roku ma pierwszy atak nieuleczalnej epilepsji tropikalnej . Po zakończeniu wojny Artysta chce wrócić do Polski i udaje się to w 1946 roku. Dzieła Hofmana docierają wagonem czerwonego krzyża, a skrzynie zwierają ponad trzysta szkiców i około 200 obrazów.

  4. Pobyt w Szklarskiej Porębie 1947-1970

    1 Lipca 1946 roku w „Dzienniku Polskim” pokazuje się informacja „Wlastmimil Hofman powrócił do Krakowa”. Artysta zastaje w Krakowie zniszczoną posiadłość, a problemy materialne nie pozwalają na jej odbudowę. Nową siedzibą malarza staje się drewniana poniemiecka willa w Szklarskiej Porębie, w której już w sierpniu 1948 roku malarz wystawia swoje prace . Artysta znów zaczyna być zauważany . Wystawia we Wrocławiu Krakowie, warszawie. W 1958 roku staje się honorowym członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. 24 kwietnia 1960 roku artysta otrzymał od władz miasta Szklarskiej Poręby akt własności amieszkiwanej przez niego willi, która otrzymała potoczną nazwę „Wlastmiliówka”. Z tego czasu pochodzą dzieła którymi wypełnione są lokalne kościoły, należą do nich liczne obrazy, chorągwie, feretrony. Wlastimil Hofman Umiera w wieku 89 lat, 6 marca 1970 roku we „Wlastimilówce”.

    Wlastimil Hofman stał się ikoną malarstwa symbolicznego, w którym wyraźnie widoczny jest wpływ Jacka Malczewskiego. Wiele jego kompozycji przedstawia fałny, dzieci z różkami i anielskimi skrzydłami, min. takie przedstawienia jak Wiosna (1918), Testament mojej sztuki (1922), Zagubione szczęście (1919). Twórczość tego artysty nieodłączna jest z tematami religijnymi i chyba najbardziej znane i kojarzące się z Hofmanem są kompozycje Madonny wśród dzieci. Motywy ikonografii religijnej przedstawiał ubierając postacie w ludowe stroje: Madonna ze szpakiem (1909), święty Krzysztof (1937). Był on także portrecistą, oprócz wielu autoportretów np. Portret Krystyny Trylańskiej (1953) lub Włodzimierza Hollera (1959).



Wybrane nagrody i wyróżnienia:
  • 1907 Jako pierwszy z polaków otrzymuje nominację na członka Wienner Secession Galerie
  • 1921 Jako drugi Polak ( po Oldze Boznańskiej) zostaje członkiem Societe Nationale de Beaux Arts w Paryżu
  • 1929 Zostaje Uhonorowany Złotym Medalem za zasługi na polu sztuki i Złotym Medalem na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu
  • 1933 Otrzymuje Złoty Krzyż zasługi
  • 1948 Otrzymuje od Rządu Czechosłowackiego najwyższe odznaczenie – Krzyż Białego Lwa
  • 1961 Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski