Rafael Santi

Rafael_santi

Rafael Santi (1483-1820) urodził się w Urbino i w jego wczesnej twórczości widać wpływy Perugina , był on nauczyciela, który ukierunkował Rafaela.

Rafael tworzył w wielu znanych ośrodkach kulturalnych jak w Urbino, Perugii, Sienie oraz zdobył sławę we Florencji, wtedy już pozostał tylko Rzym. Pobyt We Florencji poprzez obcowanie z najlepszymi w owym czasie trendami daje Rafaelowi wspaniałe podłoże pod własną twórczość, spotyka on tam bowiem i Leonarda i Michała Anioła

Dojrzały Rafael przejawia się najlepiej w pracach tworzonych dla papieży. Dla Juliusza II ozdabia freskami papieską salę urzędową i sądową zwaną Stanza della Segnatura – Stanze Watykańskie. Tutaj zrealizował cykl fresków, w których silnie inspirował się antykiem, np. Parnas i Szkoła Ateńska.

z W swoich wielkich dziełach Rafael starał się pogodzić wartości chrześcijańskie z optymizmem epoki odrodzenia oraz z pogańską filozofią antyczną, odkrywaną przez ludzi renesansu. Widać to w takich jego dziełach jak np. Szkoła ateńska, gdzie Rafael w papieskiej sali przedstawił grupę uczonych, skupionych wokół największych filozofów antyku – Platona i Arystotelesa, których autorytet uznawał także Kościół katolicki. Ten monumentalny fresk jest alegorią Rozumu jako drogi wiodącej do poznania Prawdy. Rafael był jednym z najbardziej przenikliwych portrecistów. Patrząc na portretowane postacie nie tylko rozpoznajemy rysy ale także poznajemy tego człowieka. Jego prace są silne w wyrazie a zarazem czyste i spokojne w myśl renesansowych zasad równowagi kompozycji kolorów i formy.

W 1513 zmarł papież Juliusz II. Jego następca, Leon X również był mecenasem sztuki i cenił talent Rafaela, któremu zlecił kontynuację prac nad zdobieniem Pałacu Watykańskiego. Papież Leon X powołał Rafaela Santi na urząd konserwatora zabytków. Po śmierci Bramantego w 1514 Rafael przejął nadzór nad budową nowej Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Prowadził także badania nad ruinami starożytnego Rzymu. Rafael jako pierwszy zastosował w swej pracy metody zwane badaniami architektonicznymi. Dokonał również inwentaryzacji dzieł architektury.

Szermentowski

Od 1516 r. pełnił funkcję „prefekta nad wszystkimi marmurami i murami”. Sprawował nadzór nad pracami wykopaliskowymi. To jemu zgłaszano znaleziska starożytnych przedmiotów. Działania jego skierowane były dla wspólnego dobra, wyzbywa się własnych upodobań dla dobra antycznych zabytków.

Szermentowski

Humaniści obwiniają papieży o zniszczenie Rzymu. Średniowiecze zatarło ślady oryginału, było okresem upadku wielkiej sztuki, którą odrodzenie ma zamiar na nowo odkryć i uszanować. Praca Rafaela podsycała ambicje papieża Leona X, marzącego o przywróceniu Rzymowi jego antycznego oblicza drogą odsłaniania najbardziej okazałych fragmentów jego antycznej zabudowy, względnie nawet jej częściowej rekonstrukcji.